Złamanie kości promieniowej z przemieszczeniem to poważny uraz kończyny górnej. W jego przebiegu odłamy kostne tracą swoje prawidłowe ustawienie. Najczęściej dotyczy dalszego końca kości promieniowej, znajdującego się w okolicy nadgarstka. Wymaga szybkiej oceny przez lekarza ortopedę oraz wykonania badań obrazowych. Leczenie może obejmować nastawienie odłamów i unieruchomienie kończyny. Jednak w przypadku złamań niestabilnych lub znacznie przemieszczonych konieczna może być operacyjna stabilizacja kości, np. za pomocą płyty i śrub. Ważnym etapem powrotu do sprawności jest odpowiednio zaplanowana rehabilitacja. Jej celem jest stopniowe odzyskanie ruchomości nadgarstka i przedramienia, siły mięśniowej oraz funkcji ręki.
Złamanie kości promieniowej z przemieszczeniem – przyczyny
Do złamania kości promieniowej z przemieszczeniem najczęściej dochodzi wskutek upadku na wyciągniętą rękę. Jest to uraz pośredni, ponieważ siła działająca na dłoń przenosi się na kość promieniową.
Przyczyną mogą być również urazy bezpośrednie i wysokoenergetyczne, np. wypadki komunikacyjne, upadki z wysokości lub kontuzje sportowe. Ryzyko złamania wzrasta u osób starszych oraz chorujących na osteoporozę, w przebiegu której dochodzi do zmniejszenia wytrzymałości kości.
Złamanie kości promieniowej z przemieszczeniem – objawy
Wyróżnia się kilka klasyfikacji złamania kości promieniowej. Najczęściej jednak stosuje się następującą:
- Typ I – złamania nieprzemieszczone i pozastawowe, w przypadku których wystarczy leczenie unieruchomieniem gipsowym;
- Typ II – złamania przemieszczone i pozastawowe. Mogą wymagać repozycji zamkniętej i unieruchomienia gipsowego (podtyp I), repozycji zamkniętej i fiksacji drutem Kirschnera (podtyp II), repozycji otwartej i stabilizacji zewnętrznej (podtyp III);
- Typ III – złamania przezstawowe, nieprzemieszczone, które wymagają leczenia unieruchomieniem gipsowym;
- Typ IV – złamania przezstawowe, przemieszczone i niestabilne. Mogą być stabilne po repozycji, wówczas wdraża się leczenie unieruchomieniem gipsowym, jak również mogą być niestabilne po repozycji, czego następstwem jest repozycja otwarta i stabilizacja zewnętrzna bądź wewnętrzna.
Złamania kości promieniowej są dość charakterystyczne w swoich objawach. Jeśli doszło do przemieszczenia, może pojawić się zniekształcenie w obrębie złamania. Przeważnie są to okolice nadgarstka, ponieważ statystycznie częściej diagnozuje się złamania nasady dalszej kości promieniowej. Dodatkowo klasycznymi objawami złamania są ból nasilający się podczas próby poruszania ręką, obrzęk w okolicy złamania, utrata pełnej ruchomości nadgarstka.
Złamanie kości promieniowej z przemieszczeniem – diagnostyka
Podstawą diagnostyki jest wywiad, badanie kliniczne kończyny górnej oraz ocena jej ukrwienia i unerwienia. Następnie wykonuje się RTG, zazwyczaj w co najmniej dwóch projekcjach. Pozwalają one potwierdzić złamanie oraz ocenić jego lokalizację, przebieg, stopień przemieszczenia odłamów i ewentualne zajęcie powierzchni stawowej. W przypadku złamań złożonych lub złamań śródstawowych lekarz może zlecić tomografię komputerową, która dokładniej obrazuje układ odłamów i może być pomocna przy planowaniu operacji. Rezonans magnetyczny wykonuje się rzadziej, głównie w razie podejrzenia złamania niewidocznego na RTG albo współistniejącego uszkodzenia więzadeł, chrząstki lub innych tkanek miękkich.
Złamanie kości promieniowej z przemieszczeniem – leczenie
Sposób leczenia złamania kości promieniowej z przemieszczeniem dobiera się indywidualnie. Pod uwagę bierze się m.in. lokalizację i przebieg złamania, stopień przemieszczenia odłamów, stabilność po nastawieniu, zajęcie powierzchni stawowej, stan tkanek miękkich oraz wiek i poziom aktywności pacjenta. W niektórych przypadkach wystarczające jest zamknięte nastawienie odłamów i unieruchomienie kończyny w opatrunku gipsowym lub ortezie. Ustawienie kości kontroluje się następnie na zdjęciach RTG.
Leczenie operacyjne rozważa się przede wszystkim w przypadku złamań niestabilnych, znacznie przemieszczonych, śródstawowych, otwartych lub takich, których nie można prawidłowo nastawić albo utrzymać w odpowiednim ustawieniu. Dostępne metody obejmują m.in.:
- stabilizację drutami Kirschnera;
- zespolenie płytą i śrubami;
- stabilizację zewnętrzną.
O wyborze techniki decyduje ortopeda na podstawie charakteru urazu i indywidualnej sytuacji pacjenta.
Rehabilitacja stanowi ważny element leczenia i w odpowiednim zakresie rozpoczyna się jeszcze w okresie unieruchomienia. Początkowo może obejmować kontrolowane ruchy palców, stawu łokciowego i stawu ramiennego. Wdraża się również postępowanie przeciwobrzękowe, np. uniesienie kończyny, odpowiednio dobrane ćwiczenia, a w uzasadnionych przypadkach także manualny drenaż limfatyczny.
Ćwiczenia nadgarstka wprowadza się w terminie ustalonym przez lekarza, ponieważ jest to zależne od stabilności złamania i zastosowanej metody leczenia. Dalsze postępowanie koncentruje się na stopniowym odzyskiwaniu ruchomości nadgarstka i przedramienia, siły chwytu, sprawności manualnej ręki oraz funkcji całej kończyny górnej.
Złamanie kości promieniowej z przemieszczeniem – suplementacja
W okresie gojenia złamania i powrotu do sprawności warto zadbać o prawidłowo zbilansowaną dietę, dostarczającą organizmowi składników potrzebnych do odbudowy tkanek. Jej uzupełnieniem może być odpowiednio dobrana suplementacja. W zależności od indywidualnych potrzeb może to być:
Szczególne znaczenie ma utrzymanie prawidłowego poziomu witaminy D, która wspiera wchłanianie wapnia oraz pomaga utrzymać zdrowe kości i prawidłowe funkcjonowanie mięśni. Suplementacja powinna stanowić uzupełnienie kompleksowego leczenia ortopedycznego, rehabilitacji i właściwego sposobu żywienia.
Zostaw komentarz