Witamy w Centrum Fizjoterapeuty - fizjoterapia i kosmetologia

Godziny otwarcia : Od poniedziałku do piątku - 9:00 - 18:00
  Kontakt : 513 776 935

Dysplazja stawu biodrowego u dzieci

Dysplazja stawu biodrowego u dzieci

Dysplazja jest to niedorozwój i wynikająca z niego niestabilność stawu. Choroba ta może mieć zróżnicowane nasilenie: od nieznacznego spłycenia panewki, przez nadwichnięcie głowy kości udowej, po jej zmniejszenie i przesunięcie ku górze przy jednoczesnym stromym ustawieniu brzegu górnego panewki w ciężkich przypadkach.

Dysplazja stawu biodrowego u dzieci

Dysplazja stawu biodrowego jest najczęściej występującą wadą wrodzoną narządu ruchu, zwykle pojawia się obustronnie. Znacznie częściej ujawnia się u dziewczynek niż u chłopców, a stopień ryzyka jest większy w przypadku porodu pośladkowego u kobiet rodzących pierwszy raz.

Rodzaje niestabilności stawu

Zależnie od stopnia niedorozwoju stawu można wyróżnić trzy rodzaje niestabilności stawu:

– dysplazja stawu – jest to niedorozwój panewki stawowej (spłycenie) i deformacja bliższego końca kości udowej (koślawość szyjki) wraz z rozciągnięciem torebki stawowej;
– nadwichnięcie stawu – gdy stan dysplazji pogorszony jest o niestabilność, głowa kości udowej wysuwa się z panewki ku górze i w przód;
– zwichnięcie stawu – gdy głowa kości udowej nie styka się z panewką, jest wysunięta ku górze i do przodu, panewka jest płytka i zarośnięta, a w torebce stawowej pojawia się zwężenie uniemożliwiające nastawienie zwichnięcia.

Dysplazja u noworodków

Dysplazja stawu biodrowego i wynikająca z niej niestabilność powoduje dowolne przemieszczanie głowy kości udowej poza panewkę, stąd do rozpoznania dysplazji w okresie noworodkowym służą dwa testy kliniczne: objaw Ortolaniego i objaw Barlowa.

Objaw Ortolaniego – tzw. objaw przeskakiwania stawu. Pozycja do testu: dziecko leży tyłem. Badający wywiera lekki nacisk w osi uda, a następnie wykonuje odwodzenie do kąta 60 stopni. W tej pozycji wykonuje się nacisk na krętarz kości udowej, aby wprowadzić przemieszczoną głowę do panewki stawowej.

Objaw Barlowa – tzw. objaw wyważenia stawu. Dziecko w pozycji leżenia tyłem, badający wywiera nacisk w osi uda, co wywoła wyczuwalne wysuwanie się głowy kości udowej z panewki i samoistne nastawianie przy zwolnieniu nacisku w przypadku niestabilności stawu.

Inne badania:
zdjęcie rentgenowskie – po trzecim miesiącu życia;
tomografia komputerowa – dokładnie wskazuje kształt i ułożenie głowy względem panewki, umożliwia określenie kąta przodoskręcenia szyjki kości udowej;
ultrasonografia – oprócz oceny kości umożliwia ocenę chrząstki i obrąbka panewki oraz przestrzeni międzymięśniowych.

Dysplazja stawu biodrowego – leczenie

Leczenie noworodka polega na utrwaleniu na okres 3 miesięcy stawów biodrowych w pozycji zgięcia do kąta 90 stopni i odwiedzenia pod kątem 70 stopni. Stosuje się w tym celu poduszkę Frejki lub specjalne ortezy. Jeśli nie nastąpi poprawa po trzech miesiącach, należy wprowadzić leczenie szpitalne.

W leczeniu szpitalnym stosuje się wyciąg mający na celu scentrowanie stawu i nastawienie zwichnięcia. Następnie efekt utrwala się opatrunkiem gipsowym na okres 12 tygodni, po czym wprowadza się gips ćwiczebny na 10 tygodni.

Dysplazja rozpoznawana od drugiego roku życia dziecka

Nierozpoznana i nieleczona dysplazja w okresie niemowlęcym zwykle powoduje opóźnienie chodzenia i ograniczone odwodzenie kończyn dolnych. Jeśli dysplazji towarzyszy podwichnięcie lub zwichnięcie stawów, pojawia się utykanie (wada jednostronna) lub chód kaczkowaty (wada obustronna). Nieleczona dysplazja przejawia się również wtórnymi wadami postawy – jednostronna powoduje skoliozę, a obustronna hiperlordozę lędźwiową.

Dysplazja stawu biodrowego – profilaktyka

Stawy biodrowe u dziecka rozwijają się w pozycji zgięcia. Na ich przebudowę dostosowującą do pozycji wyprostowanej potrzeba co najmniej kilku miesięcy, przez które należy utrzymywać nóżki dziecka w pozycji zgięcia i odwiedzenia. Niedopuszczalne jest zawijanie niemowlęcia w tzw. beciki powodujące wyprost i przywiedzenie kończyn dolnych. Nie powinno się też dziecka nosić z przywiedzionymi nóżkami ani prostować ich podczas pielęgnacji. Nie wolno przyspieszać stawania dziecka i chodzenia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *